نام کاربری :
کلمه عبور :
ورود

مقاله  »  سياسی، نظامی

۴ حوت ۱۳۸۸ ساعت ۲۱:۲۵

واین خود دولتمردان افغانستان است که با عبرت گرفتن از چندین دهه خرابی و ویرانی، سر عقل آمده وبرای آبادانی کشور وآسایش مردم خویش کاری بکنند وگر نه برای چندین دهه ویا سده دیگر نیز شاهد نابسامانی ها وناهنجاری های ویرانگر تر از پیش خواهیم بود.

اگر چه پاکستان به عنوان یک کشور اسلامی مطرح بوده واین شاخصه باعث می گردد تا توقعات جهان اسلام از این کشور، نسبت به کشورهای غیر اسلامی مانند هندوستان و… فرق کند. پائین ترین حد انتظار ازاین کشور ودولتمردان آن، این است که درروابط دیپلوماتیک وسیاست خارجی وبه خصوص با همسایگان مسلمان خویش، معیارهای انسانی واسلامی رامد توجه قراردهد. اما پاکستان درطول حیات سیاسی ونظامی خودش، همواره نشان داده است که به تنها چیزی که ابداً اهمیت نمی دهد، گزینه های انسانی ودینی است. کشور هند باآنکه باافغانستان همسایه، همکیش وهمزبان نیست، اما درطول سالیان متمادی توانسته است روابط خودرا با ملت ودولت افغانستان به گونه مطلوبی حفظ نماید. هند والبته درمقایسه با پاکستان، ازبسیاری ازجهات، ثابت کرده است که می تواند به عنوان یک کشور دوست ویاری رسان برای دولت ومردم افغانستان مطرح باشد. صدالبته که این قلم به این حقیقت واقف بوده واذعان می دارد که در وضعیت کنونی دنیا که همه چیز با معیارهای سودجویانه ومنفعت نگرانه ارزیابی می گردد، هیچ دولت وکشوری بدون هیچ چشم داشت وانتظاری به دولت وکشوری دیگر، کمک ومعاونت نمی کند وکشور پیشرفته وپهناور هند نیز ازاین قاعده مستثنی نبوده و درقبال خدماتش ازدولت وملت افغانستان انتظاراتی دارد. 

پس ازجدایی پاکستان ازپیکره هند، ازآنجا که هند وپاکستان، دررقابت فوق شدید سیاسی- نظامی بوده وروابط این دوکشور همسایه با تنش وبحرانها همراه بوده است، هردو دولت، همواره سعی ورزیده اند تا با استفاده ازهر فرصتی، به پرستیژ ومنافع یکدیگر ضربه بزنند. وضعیت نابسامان ونا هنجار افغانستان، بستر مناسبی را فراهم ساخته است تا بسیاری ازکشورها از جمله هند وپاکستان بتوانند به خود اجازه بدهند ازافغانستان به عنوان میدان رقابت های دیرینه شان، کمال بهره برداری را بکنند. دروضعیت کنونی، انتظار دولت هند ازدولت افغانستان آن است که به رقیب سرسخت آن یعنی پاکستان روی خوش نشان ندهد، حتی الامکان ازروابط تجاری واقتصادی با پاکستان بکاهد وبه هندستان به عنوان یک گزینه جایگزین به جای دولت پاکستان نگاه کند. البته این تمنای قلبی هندوستان است، اما با توجه به بافت قومی افغانستان وداشتن دهها کیلو متر مرز مشترک با پاکستان به علاوه دین وزبان مشترک میان بخشی ازدوملت، آیا این خواسته هندوستان، خواسته گزاف وخیالی ای نخواهد بود؟ وآیا دولت پاکستان خاموش مانده واز افغانستان که همواره حکم لقمه آماده را برای او داشته به این آسانی ها خواهد گذشت؟ پاکستان از دیر و دور زمانی بدینسو، به افغانستان به عنوان یک کشور زیر دست و به نوعی مستعمره نگاه کرده است. پاکستان با استفاده ازافراد نفوذی خویش دردولت افغانستان ونیز فقرشدید حاکم درکشور، سعی دردخالت وکنترول غیرمستقیم وگاهاً مستقیم اوضاع در افغانستان داشته است که نمونه برجسته این دست درازی را در دوره حکومت طالبان به وضوح می شد مشاهده کرد. دولتمردان پاکستانی بررغم ادعای مسلمانی، درعمل دقیقاً به توصیه ها ورهنمودهای "ماکیاول" تئوریسن ونظریه پرداز امریکایی توجه کرده اند. نظریه ای که قدرت را محور وهدف قرار داده وجهت رسیدن به آن هر وسیله وابزاری را مباح می داند. ماکیاول درکتاب "نظریه قدرت" به روشنی اظهارداشته وتوصیه می کند:" تو، سعی کن قوی باشی ولو این قوی شدن به تضعیف همگان بینجامد" واین دقیقاً همان چیزی است که دولتمردان امریکایی وغربی و به تبع آنان، حاکمان پاکستانی، خود را ملزم به عمل کردن به آن می دانند. 

به هر تقدیر، اینها حقایقی هستند که دراین عصر وهمه اعصار برجهان حکومت کرده است. تقابل همیشگی ودوامدار"خیر وشر" چیزی نیست که بشود ازآن چشم پوشی کرد. اما چیزی که ذهن وخاطر هر انسان آزاده و وطن دوست را پریشان ساخته وقلب اورا به درد میاورد، عدم حس مسئولیت پذیری بسیاری ازحاکمان ودولتمردان هموطن ما است. با تاسف باید گفت که در این ویژگی منفی، دولتمردان افغانی در دنیا بی نظیر وبدیل اند. دولتمردانی که گذشتگان واسلاف شان پشت قدرتمند ترین قدرت های جهان را با خاک همسان کرده اند، چه شده است که امروز، فرزندان آنان، تقسیم اوقات تدبیر واداره کشور ومردم شان را ازدشمنان قسم خورده دین ودنیای شان دریافت می کنند.!!؟ حکایت دولتمردان وغرب زدگان ما به گوسفندانی می ماند که ازگرگ ها یی که به قصد دریدن آنان، هجوم آورده اند، انتظارکمک ومساعدت دارند! آیا این ازسفاهت وکوتا ه فکری ما نخواهد بود که ازدولت هایی چون ایالات متحده، اروپا و پاکستان که هرکدام با برنامه های شوم وجهت پیاده کردن نقشه های ویرانگر، برای افغانستان ومنطقه لشکر کشی کرده اند، توقع کمک وآبادانی کشور خویش را داشته باشیم?. 

اگر بعضی از روزنامه های وابسته به غرب "کابل" گوشه چشمی به پاکستان دارند وازآن کشور به شکل تلویحی انتظار صداقت دارند، این یا ازسادگی دست اندرکاران آن نشریه ها حکایت داشته و یا طبق نقشه تمویل کنندگان، حرف می زنند. وگرنه هم خود شان وهم تمویل کنندگان آنان، به خوبی می دانند که در افغانستان هیچ کشوری برای کمک نیامده است وبه هیچ کشوری هم نمی شود اعتماد کرد چه آن کشور پاکستان باشد ویا هرکشور ودولتی دیگر. واین خود دولتمردان افغانستان است که با عبرت گرفتن از چندین دهه خرابی و ویرانی، سر عقل آمده وبرای آبادانی کشور وآسایش مردم خویش کاری بکنند وگر نه برای چندین دهه ویا سده دیگر نیز شاهد نابسامانی ها وناهنجاری های ویرانگر تر از پیش خواهیم بود.

نام شما :

کشور :

شهر :

آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل شما به سايرين